از وبلاگ‌نویسی تا شهود

از اول تیر شروع کرده‌ام به یوگا کردن؛ حداقل روزی سی دقیقه. آداب دوش و صبحانه را که به جا می‌آورم می‌نشینم پای کارهایم. این تعلیق شش ماهه و هیچ کاری نکردن باعث شده همزمان پای چند کار بنشینم. قبل از نقطه‌ویرگول عادت داشتم فقط یک کار را شروع کنم و متمرکز همان کار را چندین روز و ساعت‌های متوالی که بیشتر وقت‌ها طاقت‌فرسا می‌شد انجام بدهم. دوران کرونا بود؛ تمرین کلاس داستان‌نویسی مهدی ربی داستانی با مضمون عشق بود و کار پیش نرفته بود تا هفته آخر. روز آخر چیزی بیشتر از ده ساعت پای نوشتن و ویرایش و پس‌وپیش پاراگراف‌ها و خرده روایت‌های داستان بودم. به خودم که آمدم دیدم می‌خواهم بالا بیاورم هم از خستگی و هم از خواندن هزارباره کلمه‌ها. اما حالا یک آهنگ و یک فیلم پلی می‌کنم؛ بله گاهی هردو دارند با هم جلو می‌روند. آهنگ می‌شود موسیقی پس‌زمینه فیلم. یک فایل ورد باز می‌کنم برای نوشتن. کتاب‌ زبانی را کنار دستم دارم. جزوه مهارت جدیدی که قرار است یاد بگیرم باز روی پایم است. سایت تمرین ده‌انگشتی را هم باز می‌کنم. یک کتاب داستان کوتاه یک طرف میز و طرف دیگرش یک جستار است. متوجه نیستم اما وقتی سرسام می‌گیرم به دنبال سرنخش که می‌گردم خودم را وسط چند کار که حواسم متمرکز به هیچ کدامشان نیست پیدا می‌کنم.

نقطه‌ویرگول چه بلایی سر عادت‌های من آورده؟ راستش هنوز خودم نمی‌دانم؛ شاید ناخودآگاه فکر می‌کنم وقت تنگ است و باید برای کارهایی که لازم دارم و دوستشان دارم وقت بگذارم و تا جایی پیش ببرمشان. انگار عجله دارم برای زندگی کردن. انگار کسی یا چیزی، نه سرطان، نه نه نقطه‌ویرگول بهم گفته است که وقت برای تو هم کم است؛ بجنب!__وقتی می‌خواهم کلمه سرطان را تایپ کنم تمام دردها و تنهایی شش ماه گذشته روی پرده ذهنم لحظه‌به‌لحظه‌اش به نمایش در می‌آید. می‌خواهم سنت بگذارم: هر جا خواستم اسمی از سرطان ببرم می‌گویم نقطه‌ویرگول.

اینجا بر خود لازم می‌دانم بعضی نوشته‌هایم گاهی شهود هم داشته باشد که از حالت حکایت بیرون بیایید و چیزی شبیه جستار شود. لحظه شهودی توی این نوشته نیست. چون باید لحظه‌به‌لحظه احساسات و ماجراهای این شش ماه و حتی قبل آن را مرور کنم و موشکافی، تا به شهود برسم. فکر می‌کنم وبلاگ‌نویسی به مرور زمان لحظات شهود زیادی را برایم تصویر کند.

آدر لارا می‌گوید بعضی نوشته‌ها نظرات شخصی است تمرینی هستند برای وراجی و استدلال و مراقبه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *